Wie dit leest is gek

 

Onze Jacky heeft als koosnaam Gekkie. Niet alleen omdat het rijmt, maar ook omdat hij anders is. Op zijn snuit heeft hij een vlek, hij praat de hele dag door tegen je en hij kan tricks uithalen die geen enkele andere kat kan. Maar wat is eigenlijk “gek”? In de filosofieles (buiten in de natuur dit keer) voor ouder en kind gingen we dat onderzoeken. En aan het eind waren we allemaal een stukje gekker geworden…

Een platte steen en een ronde steen

Is het zo dat alleen de gek weet hoe het werkelijk zit? Met deze vraag ging een van de kinderen met een ouder op pad. Al wandelend door de natuur, tijdens de afsluiting van het filosofieseizoen. Na 15 minuten kwamen ze terug. Ouder en kind hadden samen al wandelend gefilosofeerd over de vraag of alleen een gek weet hoe het werkelijk zit. En hadden hun antwoord in de natuur gevonden: een platte steen en een ronde steen. Ze waren daarop gekomen via Galileo Galilei die ervan overtuigd was dat de aarde rond was. Hij werd voor gek verklaard. En zo kwamen er nog meer voorbeelden uit de geschiedenis: mensen die een stukje van de waarheid hadden ontdekt en dat moesten bekopen met het label “gek”.

Een bloem die afwijkt van de anderen

Een ander kind met ouder ging op pad met de vraag: “Kun je gek zijn als niemand het ziet?” Ook zij vonden hun antwoord in de natuur. Ze hadden ontdekt dat er heel veel witte margrieten stonden en slechts een paar klaprozen en een paar boterbloemen. De boterbloem was dus duidelijk anders dan de witte margrieten, zou je dat als “gek” kunnen bestempelen. Een bloem die afwijkt van de andere bloemen in het veld? Maar wat als die witte margrieten er niet hadden gestaan? En wie bepaalt het dan eigenlijk of het “gek” is? De vertaling werd naar de mens gemaakt. Als ieder mens kan tellen tot 10. Is de uitzondering die dat niet kan, dan “gek”?

Je tong uitsteken naar een ander

Dan was er nog een filosofisch vraagstuk waar we ons over bogen: Maakt “kind zijn” gek? In eerste instantie werd er gekeken naar hoe het voor een kind is om kind te zijn. Wordt een kind niet gek van alle regels, school, opvoeding? Maar vervolgens ontstond er een heel andere invalshoek: hoe kan het dat als een kind zich als kind gedraagt dat als normaal wordt gezien en dat wanneer een volwassene datzelfde doet het als “gek” wordt bestempeld. Bijvoorbeeld je tong uitsteken als je iemand tegenkomt. Of al joelend in je nakie door de Kalverstraat rennen. De beelddenkers in het groepje zagen het al helemaal voor zich. Hilariteit alom.

Was Socrates ook gek?

Het werd tijd voor het slotstuk: een tragedie. Geheel in stijl van de filosofen. De scene was gesitueerd op het marktplein van Athene in de tijd dat Socrates daar rondliep en zijn lastige vragen stelde aan toevallige voorbijgangers. Iedereen die dat wilde kreeg een rol en als je even niet meer wist wat je moest doen of zeggen, dan mocht je een briefje komen halen met een nieuwe tekst. Een werkvorm vanuit het improvisatietheater waarmee de kinderen op een speelse manier hun kennis over Socrates konden ophalen.

Maar het kon nog gekker. Aan het eind besloten we met elkaar verstoppertje te doen. En ook de ouders gingen tijgerend door het riet, vrij als een kind. Is dat niet gek?

Met dank aan: Kinderen en Ouders van Filosofieclub Waterland